Kunst met Spaanse pepers. En water ook.

Posted on October 8, 2006

0


Door Luc van Kemenade

Heddy Honigmann is te gast bij De Wereld Draait Door. Ze mag bij Matthijs van Nieuwkerk op de koffie komen vanwege haar documentaire FOREVER. Zwaar afgeleid door het schillen van aardappels kijk ik met een half oog mee.

Het kan me allemaal niet zo boeien en ik denk aan zappen. Gelukkig verandert De Wereld Draait Door meestal snel van onderwerp. Bovendien heb ik de afstandbediening niet bij de hand wat reden genoeg is Heddy aan te horen. Gelukkig strooit ze met rollende ‘r’-en. Ze is namelijk geboren in Peru waardoor ze Nederlands spreekt met Spaanse pepers. Het is vooral door dit accent dat ze erin slaagt mijn aandacht vast te houden.

Gelukkig maar. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat FOREVER is opgenomen op begraafplaats Père Lachaise in Parijs. En dat Heddy daar met haar crew mensen stoorde om met ze te praten. Ik weet ook dat die gesprekken gingen over ‘het leven, herinneringen en de troost van schoonheid’ en dat die kwalificaties voor mij als anti-reclame werken.

Matthijs is, zoals het een goede presentator betaamt, laaiend enthousiast. Hij verbaast zich over de ongekende mazzel die Heddy heeft gehad met al die speciale mensen met unieke verhalen in haar film. Zo is er een Zuid Koreaan die de halve wereld overgevlogen is om het graf van zijn favoriete intellectueel te bezoeken. De man is fan van Marcel Proust maar slaagt er niet in dit in het Engels uit te leggen. Een fragment laat zien hoe hij koekjes bij het graf van Proust legt. Heddy vraagt hem zijn verhaal in het Koreaans te doen. De man overleeft de montage en haalt de film. Tot mijn verbazing hoor ik Heddy vertellen dat ze hem niet ondertitelt en dat ze hem ook niet wil verstaan. Matthijs en side-kickje Roel van Velzen vinden het doodnormaal. Ik vraag me af waarom je in godsnaam gesprekken met mensen wil voeren over de troost van schoonheid, wat dat ook mag zijn, zonder te willen weten wat ze nu eigenlijk precies zeggen. Ik besluit er maar niet over na te denken. Dat is gevaarlijk tijdens het aardappelschillen. Ik heb waarschijnlijk niet goed geluisterd.

Op den duur kan zelfs Heddy’s accent mijn aandacht niet meer van mijn plonsende aardappels afhouden. Totdat Matthijs haar probeert af te wimpelen om plaats te maken voor kluchtacteur Jon van Eerd. “Kunst geeft troost hè?” Vraagt Matthijs haar nog even snel. Door Heddy’s antwoord (met Spaanse pepers) laat ik de aardappels voor wat ze zijn en loop naar de televisie. Haar woorden ontroeren me:

“Kunst geeft troost.
De doden geven troost.
Kunst geeft veel blijheid.
Kunst geeft zin om te leven.
Kunst geeft zin om seks te bedrijven.
Kunst geeft zin om cognac te drinken.
En water ook.”

Ik grijp mijn vergeelde kladblok en schrijf het op. Maar hoe heet de vrouw van deze woorden? Ik heb geen idee hoe Heddy Honigmann heet en waar haar documentaire over gaat. Ik schaam me diep dat ik dat achteraf heb moeten opzoeken om dit stukje te kunnen schrijven.

Advertisements