Broodtrommel speciaal

Posted on January 17, 2007

2


“Flapdrol, flapdrol, flapdrol!” Wellicht ken je de scene waarin Jos, Flappie, het knuffelkonijn van zijn collega Edgar, achter zijn hol houdt om het beestje daarna met meneer Storm over te gooien. Ik heb het over Debiteuren Crediteuren van Jiskefet. Meneer Edgar is verdrietig, hij wordt gepest op kantoor.

Bullebakken op de werkvloer, kopt NRC.next op de Loopbaan-pagina boven een artikel over pesten op de werkvloer. 100.000 mensen zijn het slachtoffer van middelbareschoolpraktijken met als gevolg depressies, arbeidsongeschiktheid en hoge kosten voor bedrijven.

Ik heb zelf verschillende keren op kantoor, o.a. bij de Rabobank, gewerkt om wat spaargeld bij elkaar te schrapen voor het een en ander. Het werktempo lag telkens laag, mensen werkten totaal inefficient. De praktijk van de dag was dat MSN snel werd weggeklikt als de manager binnenkwam. Om over het uitwisselen van ringtones als dezelfde manager weer naar zijn eigen kantoor, een verdieping hoger, ging nog maar te zwijgen. Echt pesten heb ik daar nooit gezien. Hooguit wat boze blikken als iemand van de flexwerkplekken gebruik maakte. Even in het kort, flexwerkplekken zorgen voor een steeds weer andere samenstelling in de kantooromgeving. Dit maakt het werk dynamisch en biedt de kantoormedewerker de mogelijkheid élke dag naast een andere collega te zitten. In de praktijk heeft iedereen natuurlijk gewoon zijn favoriete plek en collega, en dus strijkt de stropdas iedere dag achter dezelfde pc neer.

Schokkender was wat ik bij Van Oers BV meemaakte, een fabriek waar men snacks en rotzooi voor benzinestations maakt. Op een willekeurige middagpauze in de kantine was het weer zover. Een paar jongens waren altijd de lul. Niet toevallig brildragend, dik, dan wel met rood haar. Precies de criteria die basisschoolkinderen en pubers ook hanteren bij het uitkiezen van hun slachtoffers.

De bully was een man van rond de veertig. Gewoon postuur, stekels, gouden oorbelletje en een vervaagde tatoeage op zijn rechteronderarm. Helaas weet ik zijn naam niet meer. Tijdens de middagpauzes voerde hij altijd het hoogste woord. Hij schold zijn collega’s uit, maakte ze belachelijk en pakte hun boterhamtrommels af. Deze boterhamtrommels gooide hij in de prullenbak waarna ze onder de mayo, ketchup en uitjes zaten. In de kantine van Van Oers BV serveren ze namelijk elke dag vette hap, voor weinig. De brildragers en jongens met zware botten en rode haren waren zijn slachtoffers.

Wat me altijd al opviel aan de bully was dat hij nooit gesprekken één-op-één voerde, ook keek hij nooit iemand in de ogen. In groepen was hij fantastisch: schreeuwen, zingen, lachen. Altijd het hoogste woord met grootse armgebaren. Maar geen individuele gesprekken, nooit één-op-één.

Op een dag vroeg mijn baas of ik een uurtje of wat over wilde werken. Dat wilde ik wel, ik was daar ten slotte om geld te verdienen. Mijn baas stuurde me naar de man aan het einde van het magazijn, bij de zuivelproducten. Hij had het druk en kon mijn hulp goed gebruiken. “Kut, dat is die klootzak van de pauzes “, dacht ik. Nerveus liep ik naar hem toe en vroeg wat ik voor hem kon betekenen. Ik stond op gepaste afstand, iets van een halve meter ofzo en keek hem aan. Ik wilde me niet laten kennen. De bully ontweek mijn blik en begon: “J-j-j-j-j-j-e… k-k-k-k-k-unt…P-p-p-p-pfffff..” Zijn hoofd werd rood en hij draaide zich een halve slag van me af. “T-t-t-t-t..K-k-k-k-k-..” “Hij stottert!”, dacht ik bij mezelf. “Die sukkel die iedereen loopt af te zeiken is een stotteraar!” Mijn zenuwen waren inmiddels verdwenen en na het eerste binnensmonds gegniffel begon ik zelfs medelijden met hem te krijgen. Hij hakkelde en pufte maar door. Het hield niet op. “Doe maar rustig”, zei ik tegen hem.

Uiteindelijk kreeg de pestkop zijn opdracht voor mij eruit geperst en ik heb hem geholpen. Die avond hebben we verder geen woord meer gewisseld en hij heeft me ook niet aangekeken. De volgende middagpauze was er niets veranderd, broodtrommels werden gewoon weer afgepakt en zijn stem bulderde weer door de kantine, over de tafel in de gezichten van zijn slachtoffers. Zonder ook maar een woord te stotteren.
Triest.

Een aflevering Debiteuren Crediteuren dan maar!

Advertisements