Verboden uit bed te vallen

Posted on April 23, 2008

1


Vandaag is het 16 Miyazya 2000.

En nee, ik ben geen doorgedraaide Star Wars fan die in een waanwereld van science fiction leeft. Dit weekend is het trouwens Pasen.

Ethiopiërs houden er hun eigen tijdsindeling op na. Niet voor niets is de nationale reclameslogan, bedacht door het ministerie van Toerisme: ‘Ethiopië, dertien maanden zon.’

Dertien maanden? De Juliaanse kalender van Ethiopië – wij hebben de Gregoriaanse – verdeelt het jaar in twaalf maanden van dertig, en één van vijf of zes dagen. Ze lopen hier dus zeven-en-een-half jaar achter. Vorig jaar op 11 september vierden Ethiopiërs hun millennium.

Afgelopen zondag. Vanaf vijf uur ‘s ochtends (of elf, de Ethiopische klok loopt ook anders) klinkt kerkelijk gezang door de straten van Addis. Het is het startschot van himamat, de laatste week van de vastentijd en de dag om de riem wat strakker aan te trekken.

Orthodox christelijke Ethiopiërs gaan daarin een stap verder dan het handjevol katholieke Brabanders dat vanaf carnaval snoepjes opspaart. Geen vlees, geen alcohol en zeker geen seks, zo luidt het Ethiopische devies. En mocht je toch een slippertje maken, dan vertel je de priester dat je uit bed bent gevallen. Hij weet precies wat je bedoelt.

Ik meng me in de stroom gelovigen op weg naar de Bole Medhane Alem Kathedraal. De groene koepels en gouden kruizen steken hoog boven de luxe appartementcomplexen in aanbouw uit.

De kathedraal is gloednieuw en gefinancierd door multimiljonair Samuel Tafesse en andere rijke buurtgenoten. Mensen maken grappen dat het gebedshuis zo groot is om al hun corruptie te kunnen vergeven.

Het wit betegelde plein voor de kathedraal lijkt een mierennest. Of ik Jezus ken, vraagt een kromgeboden oude man. De kerk puilt uit, dus brengen gelovigen in witte gewaden matjes van thuis mee om buiten biddend neer te knielen. In trans wiegen ze van voor naar achter en kussen de muren, de grond en de traptreden. Sommigen doen een uitputtende gebedsmarathon na het biechten. Blijkbaar uit bed gevallen.

Deze dag van sabbat staat in het teken van rust en geloof. Tenminste, dat zou je denken. Toch wordt ik omsingeld door verkopers die me verdroogde zenebaba, speciale paaspalmboombladeren, willen aansmeren voor te veel geld. Economische noodzaak wint het blijkbaar toch van spiritualiteit. Om dezelfde redenen is het overigens altijd koopzondag en koopavond in Ethiopië, wat een luxe.

Van de palmboomsprieten worden op ingenieuze wijze kroontjes gevlochten, met voorop een kruis.

Je ziet ze overal in de stad, iedereen draagt ze. De 21-jarige Merat – haar naam betekent vergiffenis in het Amhaars – laat me zien hoe je er ook ringen van kunt maken.

Dit weekend is me een gekkenhuis beloofd. In het park aan Meskel Square staan de feesttenten en podia al lange tijd opgebouwd voor het feest dat moet losbarsten na de kerkdienst op Paaszondag. De tekorten van de afgelopen veertig dagen zullen daar worden aangevuld, frustraties botgevierd. En dus vliegen de prijzen voor drank en vlees omhoog. Die van levend vlees zo niet hoger: geen paaseieren zoeken, maar zelf je paasdiner slachten is de traditie.

Foto door Daphne Kuilman.

Advertisements