Schreeuwen naar het scherm

Posted on June 5, 2008

1


In de schemering van de avond drukken mannen hun neus tegen de beslagen ruiten van de Tana Bar.

Een barman heeft de ondankbare taak niemand meer binnen te laten en stoeit met enkele klanten die daar anders over denken.

Binnen klinken strijdliederen in het Amhaars. Er wordt voetbal gekeken, en niemand wil het missen.

In de rust zie ik kans de barman/uitsmijter te ontlopen, en ik glip naar binnen. De strijd om het Engels kampioenschap voetbal wordt vanavond beslecht. In de richting van de flatscreen televisie waarnaast een poster van golden boy Christiano Ronaldo hangt staan tuinstoelen in lange rijen opgesteld. Het stinkt naar zweet en er worden grote pullen bier geschonken. Met grote ogen kijk ik naar de uitzinnige mannen die juichen omdat de aanvoerder van hun club, het Engelse Manchester United, de kampioenschaal omhoog tilt.

Laat het duidelijk zijn: Ethiopiėrs zijn gek op voetbal, en Engels voetbal in het bijzonder. Waarom? Ik heb geen idee. Misschien omdat hun eigen nationale elftal en competitie niet zoveel voorstellen? Tijdens de laatste editie van de Africa Cup ontbrak het Ethiopische elftal, en het enige voetbalnieuws dat in de ‘onafhankelijke’ Engelstalige kranten The Reporter en The Capital gaat over ruzie in de voetbalbond, of over Engels voetval. Op televisie is het niet anders, staatszender ETV zendt wekelijks samenvattingen van de Premier League uit.

Voor Olympische idolen hoeven Ethiopiėrs de grens niet over. De nationale atletiekbond heeft een zware kluif aan het samenstellen van een Olympisch team uit het overschot aan potentiėle gouden medaillewinnaars. Naast legende Haile Gebrselassie zijn er meer dan genoeg atleten van eigen bodem om te aanbidden.

Voetbalfans zijn echter gedoemd hun helden over de grens te zoeken. En ook al zullen de meesten nooit een wedstrijd van hun favoriete club bezoeken, ze zijn bloedfanatiek. Taxichauffeurs knippen plaatjes uit voetbalmagazines en plakken ze op hun dashboardkastje naast religieuze iconen. Robin van Persie reist zo hand in hand met Jezus door de straten van Addis. Kinderen dragen te grote voetbalshirts en spelen partijtjes op hobbelige veldjes. Bij belangrijke voetbalwedstrijden sluiten de luiken van winkels, en verzamelen supporters zich rond een willekeurige televisie waar ze schreeuwen naar het scherm alsof de spelers er harder van gaan lopen.

Zo ook op Meskel Square in Addis. Het plein, dat in de jaren zeventig een podium was voor militaire parades van het communistische regime, ademt elke dag sport. Vroeger werd er verplicht urenlang geluisterd naar toespraken van dictator Mengistu, nu rennen hardlopers over de vervallen tribunes en wordt er gevoetbald onder het grote televisiescherm.

Dat scherm dient een hoger doel dan de dagelijkse reclames en staatsmededelingen. Tijdens alle belangrijke sportevenementen, van de Champions League tot de Afrikaanse kampioenschappen atletiek, verzamelen honderden supporters zich hier om samen te kijken. Komend weekend, als het EK voetbal van start gaat, zal dat niet anders zijn. Er is slechts één probleem: Engeland doet niet mee. Wat een geluk dat de grootste idolen, Christiano Ronaldo en Robin van Persie, voor Portugal en Oranje spelen.

Foto door Daphne Kuilman.

Advertisements