Het geluid van kinderen die buiten spelen

Posted on July 2, 2008

2


Revalidatiehuis Alemachen in Addis Abeba biedt gehandicapte kinderen een thuis

Met de armen over elkaar gevouwen kijkt Senait goedkeurend rond. De 25-jarige lerares heeft 26 lichamelijk gehandicapte kinderen in haar klas.

Een jongen met een hazenlip bouwt een huis van Duplo en een meisje met een verbrand gezicht werkt aan een kleurplaat. In Alemachen, een revalidatiehuis in de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba, werken ze aan hun herstel.

‘De kinderen hebben het naar hun zin hier,’ zegt Jac Ermers (77), die Alemachen heeft opgericht. ‘Je ziet ze hier opbloeien.’ De tijdelijke bewoners van Alemachen – dat onze wereld betekent – komen uit arme gezinnen, meestal van het Ethiopische platteland of uit de sloppenwijken. Ze zijn tussen de vijf en twaalf jaar oud en herstellen van een operatie, krijgen fysiotherapie, of wachten juist op een behandeling. Het verblijf is gratis.

Levenswerk
Als katholiek missionaris ging Ermers 46 jaar geleden naar Kaffa. Na jaren ontwikkelingswerk in het zuidwesten van Ethiopië werd hij er in de jaren zeventig verjaagd door de communisten die aan de macht kwamen. Verknocht aan Ethiopië vestigde de Brabander zich in Addis Abeba en richtte Alemachen op. ‘Ze doen in dit land niets voor gehandicapten,’ zegt Ermers. ‘Dit is mijn levenswerk. Ik kan niet meer zonder het geluid van kinderen die buiten spelen.’

Op het bloemrijke erf van Alemachen zijn de kinderen, voor zover hun gezondheid het toelaat, vrij om te gaan en staan waar ze willen.

‘De school is bijvoorbeeld niet verplicht,’ zegt Hahirut, de 29-jarige secretaresse van Ermers. ‘Maar de kinderen die er vrijwillig heengaan proberen we wel de discipline van school bij te brengen. Daar hebben ze later profijt van.’ Voor wie niet in de klas bij Senait met Lego of Duplo wil spelen zijn er schommels en klimrekken op de buitenplaats. Bijna al het speelgoed, maar ook kleding, wasmachines, rolstoelen en loopkrukken, zijn giften uit Nederland. In de namiddag mogen de kinderen televisie kijken tot ze naar bed gaan. Alemachen heeft een schotel en een videorecorder.

Met een vermoeide blik kijkt de vijfjarige Abay vanonder zijn dolfijnendekbed de jongensslaapzaal rond. Niet iedereen is al ver genoeg hersteld van een operatie, of überhaupt in staat om vrolijk rond te dartelen. ‘Abay heeft een slechte dag vandaag,’ zegt Hahirut.

Kleur op de wangen
Elke woensdagochtend komt de kinderarts langs. Alle kinderen en medewerkers moeten dan op controle. ‘De kinderarts bepaalt samen met de chirurg wie er wordt geopereerd en wanneer,’ zegt Ermers. De operaties zijn elke vrijdag in het nabijgelegen Alert Hospital. ‘Voor een operatie moet een kind fit zijn,’ zegt de Brabander. ‘Het moet wat kleur op de wangetjes hebben.’

In de keuken maakt de 28-jarige kokkin Tigist shuro wot (bonensaus) klaar voor de lunch. Ze is een van de drie kokkinnen en werd zelf behandeld toen ze acht jaar oud was. Op de lange picknicktafels in de eetzaal staan de gekleurde plastic bekers al klaar. De kinderen eten vier keer per dag. ‘We maken de injera hier zelf, ’ zegt Tigist.

In de loop der jaren zijn meer dan zesduizend kinderen geholpen. Alemachen heeft een capaciteit van veertig bedden. Kinderen met klompvoeten hebben de overhand.

Maar ook hazenlippen, open gehemeltes, polioverlammingen, brandwonden, beenmergontstekingen en verwaarloosde botbreuken komen voor. Gemiddeld blijft een kind 73 dagen.

Alemachen is een katholiek initiatief. Toch zijn er veel verschillende religies te vinden in zowel het personeelsbestand als de jonge gasten van het kinderhuis. Van de veertien medewerkers zijn de meesten moslim.

Ook de kinderen verschillen van geloof en afkomst. ‘We houden daar nooit rekening mee,’ legt Ermers uit. ‘Wel noemt iedereen me abba, wat vader betekent, en we bedanken god voor de maaltijd. Maar we maken geen misbruik van de kwetsbare positie van de kinderen om een geloof op te dringen.’

Dit artikel werd geschreven voor het Liliane Fonds.
Foto’s door Daphne Kuilman.

Advertisements