Een warm welkom

Posted on July 10, 2008

1


In zijn onderbroek opent onze bewaker de witte stalen toegangspoort voor me. Het is avond en na zonsondergang houdt zijn dag op.

Hij leest dan even met een zaklamp in zijn bijbel en gaat slapen rond een uur of acht. Totdat ik aanklop. Net als de tien andere bewoners van ons erf heb ik geen sleutel.

Bakal heet hij, vierentwintig uur per dag tot uw dienst. Naast de poort staat een betonnen hok van zes krappe vierkante meters. Dat is zijn huis. Een bed neemt de hele ruimte in beslag, een houten plank dient als deur.

Bakal probeert er het beste van te maken: posters van Jezus en Maria versieren zijn slaapkamer, die ook dienst doet als kledingkast, keuken en huiskamer.

De afgelopen weken klopte ik, vanwege het EK voetbal, nogal vaak na middernacht aan. Het blikken geluid dat de poort dan voortbrengt rukt Bakal ongetwijfeld met geweld uit zijn slaap. En dan staan we daar. Hij verwelkomt me, en vraagt om de uitslag van de wedstrijd. Elke avond een warm welkom. Ik geef hem antwoord, maar voel me lullig dat ik hem uit zijn slaap heb moeten halen. Met mijn ogen naar de grond gericht loop ik snel naar huis.

Ethiopirs met geld doen weinig zelf in huis, daarvoor hebben ze hun bewakers, bediendes en huishoudsters. De hulpjes – meestal afkomstig uit arme families – krijgen kost en inwoning, en een klein salaris. In ruil daarvoor staan ze dag en nacht voor hen klaar. Wat een hondenbaan, heb ik vaak gedacht. Een hondenbaan? De alternatieven die bediendes hebben – denk aan worden uitgehuwelijkt op twaalfjarige leeftijd, of de bedelstaf – maken hun huidige leven al gauw rooskleurig.

Bakal is een trotse man, niet in de laatste plaats vanwege zijn baan. Hij wil zelfs alleen op de foto als hij zijn bewakersjas aan mag, want: ‘ik ben een bewaker.’ Voor mij voelt het ongemakkelijk om te worden bediend, maar als je het Bakal vraagt, zal hij je zeggen dat hij het niet slecht heeft getroffen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat zijn baan zijn leven heeft gered.

Naast bewaker is Bakal ook allround klusjesman. Twee jaar geleden klom hij voor een reparatie het dak van mijn huisbaas Yohannes op. Yohannes – een gepensioneerde ingenieur – waarschuwde hem voor de slechte staat waarin het dak verkeerde. Bakal negeerde dat advies, en ging op ontdekkingstocht. Een minuut later lag hij met een gebroken rug op de betonnen vloer.

Het was onzeker of hij ooit nog zou lopen, laat staan werken. Toch verzorgde Yohannes hem, en dat is niet vanzelfsprekend. Wat zou er zijn gebeurd als Bakal geen bewaker was? Wat als Yohannes hem had ontslagen, wat onmenselijk is, maar voorkomt. Wat als hij zijn bewaker niet naar het ziekenhuis had gebracht?

Gelukkig is Bakal sinds een paar maanden weer de oude. Samen met Yohannes sleutelt hij aan oude auto’s. Het is aandoenlijk om de twee samen te zien klussen: een gepensioneerde ingenieur en een goedlachse bewaker in onderbroek, die elke avond de uitslag wil weten.

Foto door Daphne Kuilman.

Advertisements